Over Win Win en andere onzin!

Lees ik laatst een ingezonden stuk in het blad Zorgvisie van een orthopedische chirurg die vasthoudt aan de huidige leverancier. Argumenten: protheses zitten soms na 20 jaar nog steeds probleemloos, de uitzonderlijke service die de betreffende firma levert, het korte termijn denken van zorgverzekeraars over kosten reducties en het vergeten van de kwaliteit. Ik zal het hierbij laten, want mijn irritatie grens was al ruimschoots bereikt.

De betreffende orthopeed houdt kennelijk vast aan iets dat 20 jaar geleden is ontwikkeld, vooral niet veranderen. Nou als we op die manier te werk zouden gaan, zouden we allemaal nog met een bandrecorder werken en waren ontwikkelingen als de CD en DVD er echt niet gekomen. Nee een typisch voorbeeld over hoe sommige niet al te sterke argumenten gebruiken om vast te houden aan datgene wat zij al kenden en waar zij mee opgeleid zijn. Over vooruitgang gesproken.

Een ander staaltje van vasthoudendheid: binnen een instelling geeft men aan op Radiologisch gebied geen ruimte te zien voor ’s wereld grootste leverancier, omdat deze op de Nederlandse markt een kleintje is. Ja, als we allemaal zo blijven denken, ontstaat er nooit ruimte voor nieuwe leveranciers, en maken we het de gevestigde orde wel heel makkelijk om hoge prijsniveaus aan te houden.

Opstellen van PvE’s (Programma van eisen), ook zo iets leuks. Vrijwel iedere instelling loopt regelmatig het wiel uit te vinden. Of het nu gaat om de aanschaf van bedden of echo apparatuur, hele volksstammen worden om de tafel gezet om het ideale, vaak nog niet bestaande product te bedenken. Mijn advies, raadpleeg collega instellingen, raadpleeg uw leverancier, haal uw leverancier in een vroegtijdig stadium om de tafel, schets uw probleem en vraag om een oplossing. Maak gebruik van de kennis en kunde die uw leveranciers bezitten en die zij graag met u willen delen. Uiteindelijk maakt u zelf uw keuze.

Europees aanbesteden, een papieren tijger, voorlopig weer even in de ijskast gezet, en misschien moeten we hem daar maar laten. Dan kunnen we hen meteen ook voor uitsterven behoeden. Internet veilingen, groots aangekondigd en …. ook daar is de storm weer gaan liggen. Jammer eigenlijk, omdat juist voor producten waar veel geld mee omgaat en de keus aan producten en leveranciers groot is, grote financiele voordelen op kunnen leveren.

En nog fraaier initiatief vind ik de Basiscursus buitendienstmedewerker, door een medische firma in samenwerking met een ROC opgezet. Op zich een goed initiatief daar waar het betreft scholing, maar het zou toch van de gekke zijn als iedere firma eerst zijn diploma’s moet overleggen als hij uw OK wil bezoeken. Moeten we eens omdraaien, de firma’s vragen uw medewerkers naar hun diploma’s en bewezen vakmanschap voordat zij met hen in gesprek gaan. Stelt u zich eens voor dat firma’s alleen nog met gediplomeerde Inkopers willen praten, anders doen zij geen zaken meer met u. Stelt u zich eens voor dat uw inkoopafdeling de vertegenwoordiger vraagt naar zijn Nima A diploma. En wij maar klagen over de wet en regelgeving die wij vanuit Den Haag op ons afgevuurd krijgen. Administratieve lasten verlichting noemen ze dat. Bovendien, wat zegt zo’n diploma, een oud directeur van mij zei ooit eens over zijn doctorandus opleiding: Dat geeft aan dat je in ieder geval niet te stom bent iets te leren!