Duurzaam inkopen

We hebben weer wat nieuws, na de verpakkingstax waar we allemaal op zaten te wachten, probeert de overheid ons nu ook op te zadelen met een nieuw fenomeen, duurzaam inkopen.

Op het laatste NVILG congres, waar naast een 100 tal inkopers ook een 70 tal leveranciers aanwezig waren, presenteerde een dame namens de overheid het initiatief om ook in de zorg duurzaam te gaan inkopen. Duurzaam wil ik dan kort samenvatten als: van de wieg tot het graf op een verantwoorde (milieu bewuste) manier omgaan met grondstoffen en arbeidskracht. Zij (de overheid) wil graag dat inkopend Nederland een beroep doet op de instellingsdirecties om Duurzaam inkopen op te nemen in het instellingsbeleidsplan. Nou, daar zat uw directie net op te wachten, oh ja, en dan wel op vrijwillige basis hoor, sancties staan er niet op.
Ik heb getracht die dame nog duidelijk te maken dat dit kansloos is. Kansloos, omdat we ons zelfs niet willen conformeren aan Europees Aanbesteden. Kansloos, omdat we zo langzamerhand gek worden van al die goedbedoelde wet & regelgeving. Kansloos, omdat uw directie wel iets anders te doen heeft, kansloos, omdat het in ieder geval niet meer mag kosten.

Natuurlijk, daar waar mogelijk zullen we aandacht besteden aan de inkoop van minder milieu belastende materialen, maar, voor de ouderen onder u: Joop Den Uyl heeft in 1973 een autoloze zondag ingevoerd, de gordijnen moesten eerder dicht, een schemerlampje minder aan, een dikke trui aan om de kachel enkele graden lager te zetten. Later kregen we een minister Lansink, die de ladder van Lansink bedacht. Kort gezegd was de boodschap, voorkomen is beter dan genezen. Ook die ladder bleek kennelijk minder duurzaam dan oorspronkelijk gedacht.

Afgelopen week las ik in het AD nog een weekendbijlage, waarin de afvalberg van elektronica even kort belicht werd, zware metalen als kwik. Hebben we dat kwik net uit onze thermometers en bloeddrukmeters verbannen, krijgen we het ongevraagd via de achterdeur weer terug.

Nee overheid, slaap zacht of denk eens na over een spreuk van Loesje uit de jaren negentig.

Waarom afval produceren als je het toch weggooit!

En tot dat afval reken ik ook die overbodige regelgeving die de overheid ons keer op keer tracht op te leggen. Vaak zonder sancties en zonder controle, maar met een beroep op de zorgzame samenleving.
Ik eindig met een zin uit een liedje van Boudewijn de Groot: meneer de president, slaap zacht!